Miałam szczęście, a teraz mogę napisać łaskę, spotkać się z Janem Pawłem II osobiście. Na przełomie czerwca i lipca 1989 r. uczestniczyłam w pielgrzymce do Włoch, zorganizowanej i prowadzonej przez o. Edwarda Pracza, redemptorystę z parafii św. Józefa w Toruniu. 21 czerwca, w środę, uczestniczyliśmy całą grupą w audiencji generalnej w auli Pawła VI. Z tamtego wydarzenia zapamiętałam głośny śpiew pieśni „Boże, coś Polskę”. Nasza grupa po wyczytaniu uniosła transparent i wypowiedziała zapisane na nim słowa: „Ojcze Święty, Toruń pozdrawia i czeka na Ciebie!”. Natomiast 23 czerwca o godz. 19 z wielkim wzruszeniem braliśmy udział w audiencji prywatnej. Ojciec Święty zwyczajowo wygłosił krótkie rozważanie i z okazji kończącego się roku szkolnego udzielił błogosławieństwa środowisku szkolnemu, co mnie bardzo ucieszyło, ponieważ jestem nauczycielką i czwarty rok mojej pracy w szkole zakończyłam z błogosławieństwem następcy św. Piotra. Potem Papież, uśmiechnięty i ucieszony spotkaniem, niestrudzony gospodarz miejsca, podchodził do każdej grupy, by nawiązać rozmowę i dać możliwość zrobienia fotografowi pamiątkowego zdjęcia. Wszyscy, oczywiście, chcieli być, jak najbliżej niego. Mnie ze względu na wzrost pokornie wypadało stanąć w ostatnim rzędzie. Ojciec Święty, nawiązując rozmowę, zapytał, skąd jesteśmy. Odpowiedzieliśmy, że z Torunia i Torunia-Podgórza, na co Papież najpierw powiedział, że Toruń to piękne miasto, że zna je i wie o Podgórzu. Spontanicznie wszyscy zaprosiliśmy Ojca Świętego do grodu Kopernika i zapytaliśmy, czy przyjedzie. Pomimo upływu 25 lat od tamtego wydarzenia, dokładnie pamiętam chwilę, w której nasz kochany Papież najpierw zawahał się, mówiąc: „Nie wiem, jak będzie, da Bóg przyjadę”, a potem jakby „spojrzał w przyszłość” i dodał: „Przyjadę”. Potem nastąpiło coś, co… Papież zauważył, że przedzieram się na tyłach grupy i próbuję zbliżyć się do niego. Kiedy byliśmy w odległości kilku kroków, Ojciec Święty wyciągnął do mnie swoją prawą dłoń i głęboko spojrzał mi w oczy. Ten moment naszego kilkusekundowego spotkania Arturo Mari uchwycił na zdjęciu, które jest teraz dla mnie najbardziej wartościowym przedmiotem, jaki posiadam. Przeszczęśliwa, onieśmielona gestem Papieża spojrzałam w jego oczy, poczułam, że na świecie jest tylko nas dwoje, że Papież widzi całe moje życie, potem uklęknęłam i otrzymałam osobiste błogosławieństwo.

Dzisiaj jestem głęboko przekonana o tym, że to spotkanie i udzielone mi błogosławieństwo, wyznaczyło bieg mojego dorosłego życia. Zaczęłam podążać śladami Karola Wojtyły – Jana Pawła II. Zupełnie niezasłużenie otrzymałam zdrój łask i siłę do ich przyjęcia. Zanurzyłam się w duchowości Karmelu, noszę szkaplerz, ukochałam modlitwę różańcową, należę do Wspólnoty Żywego Różańca, Wspólnoty Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego. Przeczytałam większość książek Jana Pawła II i wszystkie jego encykliki. Przesłanie tam zawarte oraz główne założenia dotyczące etyki, moralności i religijności wykorzystałam w swojej pracy zawodowej, a także we własnym rozwoju duchowym. Nie odkryliśmy jeszcze bogactwa, które kryje się w tym wszystkim, co Ojciec Święty powiedział, napisał, zrobił, zaświadczył. Potęga tego, z czym zwracał się do dzieci, młodzieży, dorosłych, kapłanów, chorych, świata pracy, kultury, polityki i innych środowisk, świadczy o jego świętości. Nie byłoby tyle tragedii, konfliktów, zła, gdybyśmy głębiej poznali i przyjęli dziedzictwo Jana Pawła II, męża Bożego.

Przez tajemnicę świętych obcowania będę korzystać z jego orędownictwa i prosić go o wstawiennictwo, by na swój wzór nauczył mnie pokornej modlitwy, całkowitego zawierzenia Bogu i Maryi, abym nie lękała się i umiała godnie żyć w rozpromienionym obliczu Boga.