Gdy Platforma wygra wybory... Gdy Platforma wygra wybory, to zachowa 500+, ale... – zapowiedział główny ekonomista partii. No właśnie, to „ale” robi wielką różnicę. Dla jasności, wcale nie chodzi o piwo.
Gra warta świeczki
No właśnie, wyobraźmy sobie to, co dziś wydaje się mało prawdopodobne, ale przecież niewykluczone. Wyobraźmy sobie, że PO czy POKO, jak się to dziś nazywa albo w przyszłości będzie nazywało, wygrywa wybory, przejmuje władzę i „naprawia” 500+ przez jego likwidację. I nagle pojawia się pytanie: Do czyjej kieszeni trafią te zwolnione miliardy? Gra jest naprawdę warta świeczki.
PSL z mozołem buduje chadecką Koalicję Polską. Jak na razie do koalicji należy PSL. Wygląda na to, że partia zbuduje sojusz z samą sobą. W sumie nic złego. Najważniejsza jest wewnętrzna zgoda.
Wyraziście
Podział opozycji i start w wyrazistych blokach ideowych ma, oczywiście, swoje plusy. Nareszcie jest wyraziście. Po prostu wiemy, o co chodzi. Wiemy, że np. lewica widzi przyszłość Polski w związkach jednopłciowych i adopcji dzieci przez homoseksualistów. To dla niej priorytet i droga do szczęścia. Mówiąc krótko: teraz nie będzie mydlenia oczu.
Prezydent USA Donald Trump zagroził Nigerii atakiem militarnym, jeśli ten kraj nie podejmie zdecydowanych działań zmierzających do zaprzestania zabijania chrześcijan.
Kościół musi się przygotować na przyjęcie nowej fali anglikańskich konwertytów – uważa ks. Michael Nazir-Ali. Przez wiele lat on sam był jednym z najważniejszych biskupów anglikańskich w Wielkiej Brytanii. Postrzegano go nawet jako kandydata na arcybiskupa Canterbury. Przed 4 laty został jednak katolikiem, a następnie kapłanem w ordynariacie dla byłych anglikanów. Przyznał, że już teraz można zaobserwować nową falę konwersji. Jego zdaniem, Kościół musi się zastanowić, jak zareagować na ten nowy fenomen. Duża część anglikanów nie godzi się na liberalny i „antybiblijny” nurt reform w Kościele Anglii. Ostatnim przejawem tej tendencji było mianowanie na funkcję arcybiskupa Canterbury kobiety – Sarah Mullally, która otwarcie popiera m.in. błogosławienie związków jednopłciowych. Można się było spodziewać, że mianowanie kobiety na symbolicznie najważniejszą w Kościele anglikańskim katedrę biskupią spowoduje ferment. Głośno sprzeciwiali się temu anglikańscy biskupi z większości byłych brytyjskich kolonii. Anglikanie próbują teraz ratować jedność, zwiększając autonomię Kościołów lokalnych. Tyle że to droga niebezpieczna. Bo może się zdarzyć, że wkrótce wspólnot nie będzie łączyło nic.
Prorok Natan wchodzi do Dawida z opowieścią. Mówi o bogaczu, który zabiera ubogiemu jedyną owieczkę. Obraz dotyka najczulszego miejsca: owca rośnie w domu jak córka. Przypowieść (māšāl) ma formę sprawy sądowej. Dawid słyszy ją jak skargę i od razu staje w roli sędziego. Zapala się jego gniew. Pada przysięga: «Na życie Pana». Pada też wyrok: odda poczwórnie. Ten szczegół brzmi jak echo Prawa o zadośćuczynieniu za skradzioną owcę. Król rozpoznaje zło cudze, a własne nosi pod płaszczem władzy. Natan wypowiada zdanie jak ostrze: «Ty jesteś tym człowiekiem». Natan nie prowadzi sporu o szczegóły. On otwiera sumienie. Król zostaje doprowadzony do punktu, w którym sam wypowiedział prawdę. W dalszych wersetach brzmi teologiczne jądro: wzgarda wobec Pana. Grzech zaczyna się od odwrócenia się od daru. Przemoc rodzi przemoc. Miecz wchodzi do domu. Wina Dawida dotknęła Uriasza, a potem dotyka też dziecka. Tekst mówi o tajemnicy odpowiedzialności króla, który niesie w sobie los ludu. Dawid wypowiada: «Zgrzeszyłem przeciw Panu». Jedno zdanie wystarcza. Nie ma tu targowania się ani alibi. Natan ogłasza przebaczenie: «Pan odpuszcza ci grzech. Nie umrzesz». Miłosierdzie nie unieważnia skutków, a otwiera przyszłość. Dawid błaga o życie dziecka postem i leżeniem na ziemi. Starsi z domu nalegają, aby wstał. Dawid pozostaje na ziemi i odmawia posiłku. Pokuta przybiera kształt milczenia przed Bogiem. Skrucha prowadzi do modlitwy, w której człowiek nie ukrywa się ani przed Bogiem, ani przed sobą. W tle stoi modlitwa Izraela, która później zabrzmi w psalmie: «Zmiłuj się nade mną, Boże».
Parafia pw. św. Ignacego Loyoli i św. Andrzeja Boboli
Nowe sanktuarium zainaugurowało działalność
Kościół pod wezwaniem św. Ignacego Loyoli i św. Andrzeja Boboli w Jastrzębiej Górze, prowadzony przez oo. jezuitów, 4 stycznia został ustanowiony sanktuarium przez metropolitę gdańskiego abp. Tadeusza Wojdę. W sobotę, 31 stycznia nastąpiła oficjalna inauguracja działalności sanktuarium.
Podziel się cytatem
- zauważył w homilii o. Bogusław Steczek SJ, który przewodniczył Mszy św. inaugurującej działalność sanktuarium św. Ignacego w Jastrzębiej Górze. Imię zakonne, które przyjął Inigo Lopez de Loyola, czyli Ignacy, pochodzi od słowa „płomień”. Okazało się ono prorocze, bo ten święty był dla wielu osób jak ogień, który rozjaśnia, ogrzewa, pociesza i prowadzi. Bycie „płomieniem” dla ludzi pogrążonych w ciemnościach, błędach i smutku to także zadanie wszystkich nas, wierzących w Chrystusa - zauważył kaznodzieja.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
