Są to oficjalne dokumenty potwierdzające przyjęcie do Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie. Rozpoczynający nowy rozdział w swoim życiu alumni będą pierwszym rocznikiem formowanym według niedawno przyjętej Drogi formacji prezbiterów w Polsce. Ratio institutionis sacerdotalis pro Polonia. Pochodzą z różnych parafii diecezji bielsko-żywieckiej: Bielska-Białej, Oświęcimia, Cieszyna, Kamesznicy, Gierałtowic, Hecznarowic Lalik i Ogrodzonej.
W okolicznościowym słowie biskup podkreślił, że początek pobytu w seminarium to z jednej strony okazja do poznania samego siebie i Boga, z drugiej zaś strony, to czas czekających wyzwań. Życzył, by wejście w seminaryjny rok propedeutyczny było „czasem otwierania oczu, serca i uczenia się nieustannego i przede wszystkim poznawania Pana Boga i Jego słowa”. Zapewnił kandydatów, że cały Kościół bielsko-żywiecki pamięta o nich w modlitwie. Pasterz diecezji przypomniał, że seminarium jest dla biskupa i diecezji „źrenicą oka”, którą się szczególnie strzeże. – Nie zapominajcie o tym, że jest wielu modlących się, abyście odpowiedzieli na to wezwanie, jakie Bóg daje każdemu z was – dodał bp Pindel, który przecież przed otrzymaniem sakry pełnił funkcję rektora seminarium.
Podczas wręczenia dokumentów potwierdzających przyjęcie do Wyższego Seminarium Duchownego archidiecezji krakowskiej obecny był jego wicerektor ks. Sławomir Kołata. Duchowny wyjaśnił, że przyjęci do seminarium kandydaci będą pierwszym rocznikiem formowanym według nowego programu. – Chodzi o to, by pełniej przygotować przyszłych prezbiterów – uczniów Jezusa – do ewangelicznego stylu życia i do podjęcia misji apostołów we współczesnym świecie – powiedział ks. Kołata. Wspomniany wyżej dokument podkreśla, że: „Na etapie propedeutycznym seminarzystom trzeba zaszczepić ducha ascezy i metodykę regularnej pracy nad sobą, w harmonii z towarzyszeniem indywidualnym i pracą w grupie”. Pierwszy rok seminaryjnej formacji kandydaci do kapłaństwa spędzą w ośrodku w Zembrzycach.
Kandydaci do święceń diakonatu z naszej diecezji z biskupem Romanem Pindlem.
Kandydaci do święceń diakonatu przeżywają rekolekcje w milczeniu. Proszą o modlitwę o dobre przygotowanie do przyszłej posługi w diecezji.
Klerycy 5. roku z rocznika bł. Michała Tomaszka i bł. Zbigniewa Strzałkowskiego w sobotę 30 kwietnia rozpoczęli tygodniowe rekolekcje w milczeniu przed święceniami diakonatu. W diecezji bielsko-żywieckiej otrzymają je 7 maja w sanktuarium św. Józefa Bilczewskiego w Wilamowicach z rąk biskupa Romana Pindla. Wówczas złożą przyrzeczenie posłuszeństwa biskupowi i jego następcom oraz przyrzeczenie zachowania celibatu i zobowiążą się także do modlitwy Liturgią Godzin.
Finał Księgi Hioba jest krótki jak wyrok po długim procesie. Hiob, który przez dziesiątki rozdziałów domagał się rozprawy, po teofanii z wichru mówi: „wiem, że Ty wszystko możesz, co zamyślasz, potrafisz uczynić”. Dodaje zdanie, które jest kapitulacją innego rodzaju niż ta, do której namawiali go przyjaciele: „mówiłem, nie rozumiejąc, o rzeczach zbyt cudownych dla mnie”. Hiob przyznaje się jedynie do granic poznania. To wielka różnica. Bóg zresztą za chwilę oświadczy przyjaciołom, że to oni „nie mówili o Mnie prawdy, jak sługa mój, Hiob”. „Dotąd Cię znałem ze słyszenia, teraz ujrzało Cię moje oko”. Cała księga zmierza do tego jednego wersetu, od teologii referowanej do spotkania. Hiob otrzymał zamiast odpowiedzi obecność i ona wystarczyła. „Odwołuję i żałuję w prochu i popiele”. Proch i popiół są tu miejscem człowieka, który zobaczył miarę rzeczy. Grzegorz Wielki, którego Moralia in Iob są największym starożytnym komentarzem do tej księgi, widział w tym pokłonie początek prawdziwej mądrości. Więcej wie ten, kto wie, przed Kim stoi, niż ten, kto ma odpowiedzi. Epilog przywraca Hiobowi dobra w dwójnasób. Czternaście tysięcy owiec, sześć tysięcy wielbłądów, siedmiu synów i trzy córki, którym, rzecz w Biblii wyjątkowa, nadano imiona i dano dziedzictwo „pomiędzy ich braćmi”. Ta podwójna restytucja bywa czytana płasko, jakby Bóg wyrównywał rachunek. Tekst mówi ostrożniej. Pan „przywrócił Hioba do dawnego stanu” (dosłownie odwrócił jego los), gdy ten „modlił się za swoich przyjaciół”. Odnowa przychodzi przez wstawiennictwo za tych, którzy zawinili wobec niego. Hiob umiera „stary i pełen dni”, jak brzmi formuła patriarchów. Jego historia pozostaje otwarta ku większej odpowiedzi. Da ją dopiero Ten, który sam przejdzie przez niesprawiedliwy proces i grób aż do restytucji poranka wielkanocnego.
Pan Bóg także mnie chce posłać. Jest ktoś, komu trzeba powiedzieć, że Bóg go kocha, ktoś, komu trzeba wybaczyć, ktoś, kto czeka na moje dobre słowo – powiedział ks. kan. Andrzej Ćwik podczas odpustu ku czci Świętych Aniołów Stróżów w wałbrzyskiej kolegiacie. Od 122 lat są oni patronami głównej świątyni miasta.
Uroczysta Eucharystia odpustowa została odprawiona 2 października w kolegiacie Najświętszej Maryi Panny Bolesnej i Świętych Aniołów Stróżów w Wałbrzychu. Liturgii przewodniczył i homilię wygłosił ks. kan. Andrzej Ćwik z parafii Zmartwychwstania Pańskiego w Wałbrzychu.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
