Nie uważajcie się za nadludzi, bo jesteśmy tylko glinianymi naczyniami, które łatwo mogą się stłuc. Siła naszego posługiwanie bierze się z całkowitego posłuszeństwa Chrystusowi i rezygnacji z szukania samego siebie. Wówczas będziecie dla innych znakiem nadziei. Pewien młody człowiek napisał mi ostatnio, że widzi w kapłaństwie znak, który ratuje go przed rozpaczą. Bądźcie dla wszystkich takim znakiem, kiedy staniecie przy ołtarzu, w szkolnej klasie, w szpitalu, w domu prostych ludzi. - mówił ordynariusz sandomierski bp Krzysztof Nitkiewicz 19 czerwca podczas uroczystości udzielania święceń prezbiteratu 11 diakonom diecezjalnym i jednemu dominikaninowi z tarnobrzeskiego konwentu.
Mszy św., sprawowanej w bazylice katedralnej w Sandomierzu, przewodniczył Biskup Ordynariusz, a współkoncelebrowali m.in.: biskup pomocniczy diecezji charkowsko-zaporowskiej Jan Sobiło i biskup pomocniczy Edward Frankowski. Katedrę wypełnili alumni, siostry zakonne, rodziny oraz bliscy neoprezbiterów.
Pasterz Kościoła sandomierskiego mówił homilii: - Jeżeli chcecie pozostać wierni waszemu powołaniu i zadaniom wynikającym ze święceń prezbiteratu, nie możecie myśleć o tym, jak ułożyć sobie życie w diecezji, żeby było wam wygodnie i niczego nie brakowało. Nie możecie stawiać warunków ani Chrystusowi, ani biskupowi, który w Jego imieniu będzie wam powierzał różne zadania. Wy macie myśleć tylko o tym, aby być w stałej jedności z Chrystusem, cichym i pokornego Serca, jedności w waszych myślach, słowach i uczynkach. Od tego zależy wszystko, owoce pracy duszpasterskiej, wasze samopoczucie i przede wszystkim wasze zbawienie.
Kandydatów do święceń przedstawił Ordynariuszowi rektor seminarium ks. Jan Biedroń. A kandydaci złożyli Biskupowi ślub posłuszeństwa. Następnie śpiewem Litanii do Wszystkich Świętych wzywano pomocy Orędowników przed gestem nałożenia rąk oraz modlitwą konsekracyjną, które były najważniejszymi momentami święceń. Kolejnymi obrzędami były: nałożenie stuły i ornatu, obrzęd namaszczenia rąk, przekazanie kielicha i pateny do sprawowania Eucharystii oraz pocałunek pokoju. Od tego momentu nowi kapłani Kościoła sandomierskiego po raz pierwszy koncelebrowali Mszę św. Na zakończenie Neoprezbiterzy złożyli Księdzu Biskupowi życzenia z okazji 27. rocznicy przyjęcia święceń kapłańskich, wyrażając w ten sposób wdzięczność za dar otrzymanych święceń.
Saul wyrusza z trzema tysiącami wybranych, aby schwytać Dawida. Liczba podkreśla przewagę króla i jego lęk. Dawid żyje wśród skał i jaskiń, na ziemi pogranicza. Tam serce uczy się zawierzenia. Saul wchodzi do jaskini. Dawid z ludźmi pozostaje w głębi. W ustach towarzyszy pojawia się odczytanie chwili jako znaku od Boga. Dawid podchodzi i odcina rąbek płaszcza. Ten gest wygląda drobno, a płaszcz w Biblii niesie znaczenie godności i władzy. Tekst mówi, że „zadrżało serce” Dawida. W hebrajskim pobrzmiewa (wayyak lēb), uderzenie sumienia. Wystarcza mu sam znak. Zatrzymuje swoich ludzi i wypowiada słowa o „pomazańcu Pana” (māšîaḥ JHWH). Namaszczenie wiąże króla z decyzją Boga także w czasie błędu króla. W tej księdze rąbek płaszcza już raz pojawił się przy Saulowej utracie królestwa. Rozdarcie płaszcza w 1 Sm 15 towarzyszyło wyrokowi Samuela. Tutaj odcięty rąbek zapowiada zmianę, a Dawid nie przyspiesza jej przemocą. Wychodzi za Saulem, woła go i pada na twarz. Nazywa Saula „panem moim, królem”. Pokora otwiera przestrzeń prawdy. Dawid pokazuje skrawek płaszcza jako dowód, że jego ręka nie szuka krwi. Wzywa Pana na sędziego i oddaje Mu spór. Brzmi przysłowie o złu, które rodzi zło. Dawid nie chce podtrzymywać tej fali. Słowo i gest poruszają Saula. Król płacze i uznaje sprawiedliwość Dawida. Prosi o przysięgę w sprawie potomstwa, bo królowanie w Izraelu dotyka pamięci rodu i imienia. Dawid przysięga. Opowiadanie rysuje obraz władzy poddanej Bogu i serca, które wybiera miłosierdzie w chwili największej przewagi. W tej scenie zwycięstwo ma kształt opanowania, a jaskinia staje się szkołą serca.
Szkoła Podstawowa nr 31 im. Lotników Polskich w Lublinie zorganizowała konkurs pt. „Zaprośmy Anioły do Szkoły”.
W grudniowe dni dzieci i młodzież, ale też nauczyciele i rodzice zaangażowali się do projektowania i wykonywania przestrzennych aniołów. Indywidualnie i w klasach uczniowie przygotowali dziesiątki aniołków, które ozdobiły szkolne korytarze i wprowadziły radosną, świąteczną atmosferę. Adwentowy konkurs z inicjatywy katechetki Anny Jakóbczak został zorganizowany w ramach mini-grantu wolontariackiego „Małe serca - wielka pomoc”, realizowanego przez Szkolne Koło Caritas. Celem konkursu, w którego przygotowanie i przeprowadzenie zaangażowały się także Paulina Toporowska i Barbara Sułkowska, było m.in. zwrócenie uwagi na duchowy wymiar Świąt Bożego Narodzenia, ukierunkowanie dzieci na czynienie dobra, ale też wzmacnianie więzi rodzinnych poprzez kreatywne spędzanie czasu.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.