Ks. Zbigniew Suchy: - Modlitewnik „Chwalmy Boga!”, wydany przez Bibliotekę „Niedzieli” to pierwsza od lat książeczka do nabożeństwa dla dzieci, które przygotowują się do I Komunii św...
Ks. Tadeusz Kocór: - Modlitewnik jest wspólną pracą pracowników Wydziału Nauki Katolickiej Kurii Metropolitalnej w Przemyślu. Jest on efektem refleksji nas, księży, i katechetów nad jak najbardziej owocnym przygotowaniem dzieci i rodziców do przyjęcia Sakramentu Eucharystii.
- Na czym ta specyfika polega?
- Układ modlitewnika został oparty na Liście Jana Pawła II do dzieci. Podobnie jak w Liście Ojca Świętego, w modlitewniku odnajdujemy cztery rozdziały. Jezus przychodzi na świat - krótki zarys historii Zbawienia; Jezus przynosi prawdę - podstawowe prawdy wiary i najbardziej popularne modlitwy dziecka Bożego; Jezus daje nam Siebie - prawda o sakramencie pojednania i Eucharystii oraz praktyczne modlitwy, w tym propozycja rachunku sumienia; Chwalcie Imię Pana - nabożeństwa i pieśni na różne okresy roku liturgicznego, które mają pomóc w modlitwie.
- Rozumiem, że Waszym zamysłem jest, aby książeczka trafiła do rąk dzieci nie w przededniu uroczystości, ale znacznie wcześniej, i znalazła swoje miejsce na spotkaniach katechetycznych.
- Książeczka powinna trafić do rąk dzieci klas II najpóźniej na początku drugiego półrocza. Dziecko powinno przez katechezę parafialną nauczyć się posługiwać nią i tu wielka rola rodziców. Bardzo istotne jest przygotowanie dzieci do owocnego uczestnictwa we Mszy św. Nie wystarczy tylko przekaz wiadomości o Eucharystii, ale należy praktycznie nauczyć dzieci dobrego w niej uczestnictwa, poprzez tzw. Msze św. inicjacyjne. Książeczka może w tym doskonale pomóc.
Modlitewnik Chwalmy Boga!, Biblioteka „Niedzieli”, Częstochowa 2005
Ks. kan. Marcin Gęsikowski, proboszcz świdnickiej katedry
Bóg woli nasze szczere «nie» niż puste «tak» – powiedział ks. kan. Marcin Gęsikowski podczas Mszy św. transmitowanej z katedry świdnickiej przez TVP Polonia i TVP Wilno. W homilii postawił słuchaczom pytanie: czy wiara naprawdę zmienia nasze codzienne życie?
Punktem wyjścia do rozważań była przypowieść o ojcu i dwóch synach. Pierwszy obiecał pójść do winnicy, lecz nie spełnił prośby ojca. Drugi początkowo odmówił, ale później zmienił zdanie i poszedł do pracy. Jezus pyta słuchaczy, który z nich wypełnił wolę ojca. Odpowiedź jest jasna: ten, który ostatecznie podjął działanie.
Pieśń o winnicy zaczyna się jak liryka miłosna: „chcę zaśpiewać memu Przyjacielowi pieśń o Jego miłości ku swojej winnicy”. Prorok występuje jak pieśniarz na uczcie, i słuchacze zapewne przyklaskują, nie przeczuwając, że pieśń jest pułapką. Przyjaciel uczynił dla winnicy wszystko. Żyzne zbocze, okopanie, oczyszczenie z kamieni, szlachetna winorośl (hebr. sorek), wieża strażnicza, tłocznia. Po stronie właściciela nie brakło niczego. Oczekiwanie było zasadne. „A ona wydała cierpkie jagody”. Wtedy pieśń zmienia gatunek i staje się mową procesową: „teraz więc, o mieszkańcy Jeruzalem i mężowie z Judy, rozsądźcie, proszę, między Mną a winnicą moją”. Bóg czyni słuchaczy sędziami we własnej sprawie, dokładnie tak, jak Natan uczynił sędzią Dawida, a Jezus uczyni arcykapłanów (zob. glossę na 27 IX). Wyrok, który słuchacze muszą wydać, spada na nich samych, bo pointa odsłania tożsamość stron: „winnicą Pana Zastępów jest dom Izraela, a ludzie z Judy szczepem Jego wybranym”. Hebrajski oryginał zamyka oskarżenie grą słów nieprzetłumaczalną, a doskonałą: Bóg „oczekiwał mišpat (prawa), a oto mispach (rozlew krwi); oczekiwał sedaqa (sprawiedliwości), a oto seaqa (krzyk uciśnionych)”. Między prawem a bezprawiem jest różnica jednej głoski. Tak blisko siebie leżą w ludzkich dziejach. Zapowiedź kary jest odwróceniem wszystkich dobrodziejstw. Rozebrany mur, zdeptana ziemia, cierń i oset, chmurom zakazano deszczu. Winnica pozostawiona sobie samej to najcichsza z kar. Bóg przestaje przeszkadzać skutkom. Pieśń Izajasza stanie się w ustach Jezusa osnową dzisiejszej przypowieści o rolnikach. Różnica będzie znamienna. U Izajasza zawodzi winnica, u Jezusa dzierżawcy. Winnica, lud Boży, pozostaje dobra. Sąd przenosi się na tych, którym ją powierzono.
Archiwum ks. Wiktora Szponara/"Życie po śmierci 2" wyd. FRONDA
Jan Ben Radecki przekazuje Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II kronikę dokumentującą budowę kaplicy pod wezwaniem św. Faustyny.
Przemiana, którą przeżył Jan Ben Radecki, jest jedną z najbardziej niezwykłych. Z malarza obrazów satanistycznych do ekstrawaganckiej kawiarni na rynku we Wrocławiu o wiele mówiącej nazwie Mefisto, Radecki stał się fundatorem i budowniczym pierwszej w Polsce kaplicy pod wezwaniem św. siostry Faustyny.
Wywiad pochodzi z książki Życie po śmierci 2 autorstwa ks. Wiktora Szponara, wyd. FRONDA. Książka w całości do kupienia w nasszej księgarni: ksiegarnia.niedziela.pl.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
