Bal czy zabawa taneczna to, podobnie jak np. wesele, jedno z tych wydarzeń z naszego życia towarzyskiego, w ramach którego przestrzega się pewnych wskazań etykiety.
Podręczniki savoir-vivre´u i podręczniki tańca mówią o wielu obowiązkach tancerzy i zalecają wiele procedur, m.in. "procedurę sześciu ukłonów".
Jeśli idziemy na tańce w parze, kobieta powinna usiąść przy stole po prawej stronie mężczyzny, z którym przyszła. Mężczyzna ten ma obowiązek opiekować się nią, dbać o to, by nie siedziała, gdy zaczyna się kolejna tura tańców, i by nie znalazła się w niezręcznej dla niej czy obraźliwej sytuacji. Ma też obowiązek odprowadzić ją do domu.
Jeśli udajemy się na tańce w kilka par, mężczyźni mają obowiązek dbać o wszystkie kobiety przy stole. Nie mogą dopuścić do tego, by któraś z nich siedziała, gdy inni tańczą.
Jeśli mężczyzna prosi do tańca kobietę, która nie jest jego partnerką, musi najpierw skłonić się przed mężczyzną, który jest jej partnerem, i zapytać go, czy może z tą kobietą zatańczyć. Może spotkać się z odmową, jeśli poproszony o zgodę mężczyzna uzna, że nadużył on alkoholu.
Następnie mężczyzna kłania się przed kobietą i zadaje jej pytanie: "Czy mogę prosić panią do tańca?". Kobieta zawsze może odmówić. Bezwzględnie odmawia mężczyźnie, który jest pod wpływem alkoholu lub wcześniej zachowywał się niestosownie. Odmawiając innym mężczyznom, kobieta jest zobowiązana podać przyczynę (np. "jestem zmęczona") i nie może już tej kolejki tańców przetańczyć z nikim.
Jeśli kobieta wyrazi zgodę, mężczyzna prowadzi ją na parkiet i przed rozpoczęciem tańca składa jej kolejny ukłon.
Następnie kłania się po zakończeniu tańca i odprowadza ją na miejsce, dziękując, a gdy kobieta usiądzie, składa jej ponownie ukłon. Ostatni ukłon składa jej partnerowi.
Srebrny medalistaw konkurencji 10 000 m mężczyzn łyżwiarstwa szybkiego Vladimir Semirunniy z Polski.
Z Jekaterynburga przez Tomaszów Mazowiecki i Hamar do Mediolanu - tak wiodła droga Władimira „Władka” Semirunnija po olimpijski medal. Pochodzący z Rosji reprezentant Polski w piątek był drugi w łyżwiarskim wyścigu na 10 000 metrów w igrzyskach we Włoszech.
Piątkowy medal olimpijski uzupełnił dorobek 23-letniego panczenisty, na który składają się również srebro i brąz mistrzostw świata na dystansach oraz złoto i srebro mistrzostw Europy.
Słowa dzisiejszej Liturgii uderzają w samo serce naszej obecnej sytuacji. Mędrzec Syrach przypomina nam: „Położył przed tobą ogień i wodę, po co zechcesz, wyciągniesz rękę. Przed ludźmi życie i śmierć, co ci się spodoba, to będzie ci dane”(Syr 15, 16-17). W tym tygodniu, po publikacji pierwszego raportu Komisji WiN, stanęliśmy jako wspólnota właśnie przed takim wyborem.
„Spierał się z Darwinem, Freudem, Marksem i Szatanem. Nacierał uszu demokratom za lekceważenie demokracji, ganił kapitalistów za chciwość, a cały Zachód za to, że dawał komunizmowi szansę na rozwój przez lekceważenie własnej wiary chrześcijańskiej” – tak Fultona Johna Sheena scharakteryzowano w magazynie Time.
Na początku lat 50. XX wieku amerykańska telewizja wchodziła w swój złoty wiek, który trwał kolejne dwie dekady. Nigdy wcześniej ani nigdy później telewizja nie wpływała tak znacząco na kulturę i sposób życia zwykłego Amerykanina. Srebrny ekran kształtował to, jak społeczeństwo postrzegało rodzinę, miłość, politykę i inne aspekty życia – nawet normy społeczne. Telewizja stała się w pewnym sensie medium „totalnym”, formując amerykańskie umysły bardziej, niż współcześnie czyni to internet. Powstające wówczas seriale i programy były starannie produkowane, miały dobrze napisane scenariusze, wybitnych aktorów i reżyserów, dominowała jednak wśród nich tematyka rozrywkowa – z jednym wyjątkiem. Nowojorski biskup, który wytykał Amerykanom grzech, mówił im o obowiązkach wobec Boga i rodziny, ganił komunistów i z chrześcijańską miłością modlił się na antenie za Hitlera i Stalina, gromadził każdego tygodnia przed odbiornikami miliony widzów. Był to paradoks tamtych czasów, że z najpopularniejszymi programami rozrywkowymi mógł konkurować pod względem oglądalności tylko katolicki biskup. Fulton John Sheen stał się swego rodzaju telewizyjnym celebrytą, a w 1952 r. otrzymał nawet Nagrodę Emmy – telewizyjnego Oscara – dla „Najbardziej Wybitnej Osobowości” srebrnego ekranu. Jego audycje i książki były rozchwytywane nie tylko przez katolików. Również dziś, ponad cztery dekady od jego śmierci, książki bp. Sheena błyskawicznie znikają z księgarskich regałów. Jak osoba ta zdobyła rozgłos? Dlaczego bp Sheen nadal jest tak popularny, również w Polsce?
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
